Ken je dat liedje van Kinderen voor Kinderen? “Ik word altijd wakker met een wijsje in m’n hoofd, ‘k loop de hele dag te zingen en te fluiten.”
Nou, bij mij klopt dat aardig. Bijna elke ochtend word ik wakker met een wijsje in mijn hoofd. Geen willekeurig liedje, maar altijd een opwekkingsnummer. Een paar zinnen die direct opploppen, nog voordat ik goed en wel wakker ben. Het eerste wat ik hoor als ik wakker word.
Ik besluit het eens een week bij te houden:
- Maandag: Groot is Uw trouw, o Heer
- Dinsdag: Uw naam is de hoogste, Uw naam is de grootste
- Woensdag: You’re worthy of it all
- Donderdag: Ik hef mijn handen op naar Uw troon
- Vrijdag: Mijn Verlosser leeft
- Zaterdag: Geef me Jezus, anders geen
Geen toeval. Dit voelt als een fluistering van de Heilige Geest. Een klein cadeautje van God, elke ochtend weer.
Meer dan muziek
Die cadeautjes komen niet alleen in de vorm van muziek. Soms gebeurt het op heel andere momenten. Tijdens een wandeling, als ik onderweg ben of gewoon midden op de dag. Van die momenten waarop ik zéker weet: dit is geen toeval, dit is een knipoog van God. Zo even wat voorbeelden:
Mijn oog valt op een boek in mijn kast: Van Kikker tot Prins van Matthijs Vlaardingerbroek. Ik heb het jaren geleden gelezen en besluit het weer eens te pakken. Opnieuw raakt het me. De boodschap is zo helder: ik ben geen kikker, maar een prinses – gekust door Dé Koning zelf.
Op dat moment voel ik een hete adem in mijn nek. Boet. Hij kijkt me aan met een blik die zegt: “Hallo? Tijd om te wandelen! Nú!” Dus ik trek mijn schoenen aan en ga met hem op pad. Terwijl hij snuffelend in zijn eigen wereld is, loop ik met mijn gedachten nog helemaal in het boek. En dan ineens – iets beweegt voor mijn voeten. Ik kijk beter. Een ieniemienie kikkertje hupst over het pad. Ik lach. Wat bijzonder! Nog geen twee stappen verder – wéér een kikkertje, precies voor mijn voeten. Toeval? Echt niet. Dit is een cadeautje.
Ik hou ook enorm van roofvogels. Ze hebben iets majestueus, iets krachtigs. Op een ochtend rijd ik naar mijn werk. Ik ben nog niet helemaal wakker en heb nog niet zo’n zin in de dag. Maar dan, precies aan mijn kant van de weg, duikt een buizerd naar beneden, grijpt een muis en schiet met een sierlijke boog rakelings over mijn auto heen. Ik zit ademloos te kijken. Een moment waarop ik zó sterk voel: God is hier. Hij ziet me. Hij weet waar ik blij van word.
‘Ik zie jou. Ik ben hier.’
Soms zijn Gods cadeautjes klein en subtiel, maar soms zijn ze zó duidelijk dat ik er niet omheen kan. Zoals op de dag dat ik me laat dopen: Ik twijfel. Moet ik dit echt doen? Ik bid: “Heer, is dit écht wat ik mag doen? Wilt U het mij duidelijk maken?” En dan, nog geen minuut later, zie ik in de verte een roofvogel vliegen. Mijn hart maakt een sprongetje. Dit is geen toeval. Maar God geeft me nóg een bevestiging.
Net die ochtend heb ik voor het eerst in weken mijn trouwring weer om. Hij had gekneld, dus ik droeg hem een tijdje niet. Tijdens de samenkomst komt iemand naar voren en zegt: “Ik heb een beeld gekregen voor iemand: ik zag een gouden ring en ik mag van God zeggen: ‘Ik ga met jou een nieuw verbond sluiten.’” Mijn hart slaat over. Dit kán geen toeval meer zijn.
Soms is het iets kleins, zoals een kikker die mijn pad kruist. Soms spreekt God recht in mijn hart, door een melodie, een woord of een beeld. Maar altijd zijn het tekenen van Zijn liefde, Zijn nabijheid, Zijn trouw. Even een cadeautje, een fluistering van God die zegt: “Ik zie jou. Ik ben hier.”
Dus als ik wakker word met een lied in mijn hoofd, als een kikkertje mijn pad kruist, een roofvogel precies op het juiste moment overvliegt, dan weet ik:
“Het is gewoon een wonder, het is gewoon geluk,
… en mijn dag kan niet meer stuk.”