Ik kijk op de wekker. 4:45 uur. Hè bah… nú al wakker? Stomme vogels. Hou toch op met die herrie. IK. WIL. SLAPEN.
Tja, dat was dus niet het beste begin van mijn dag. Als ik zelfs op de vogels begin te mopperen, terwijl ik hun gezang normaal prachtig vind, dan is er iets aan de hand. Ik probeer het geluid te negeren. Draai me om. Nog een keer. En nog eens. Maar het helpt niet.
‘Verdorie… nu moet ik ook nog plassen.’ Ik probeer dat ook nog even te negeren, maar na een half uur geef ik me gewonnen. Ik stap uit bed, ga naar de wc en kruip daarna toch weer eigenwijs onder de dekens. Ik weet best wel waarom ik zo vroeg wakker ben. Vandaag moet ik een workshop geven, en daar zie ik tegenop.
De workshop had ik grotendeels zelf ontwikkeld, met een kleine bijdrage van een collega. De samenwerking verliep niet heel soepel. Er waren wat strubbelingen vooraf, maar vorige week leek het erop dat het helemaal goed gekomen was. Hij gaf de workshop al eerder deze week, en vandaag ben ik aan de beurt.
Ik had hem nog een mail gestuurd om hem veel succes te wensen en hem te vragen om mij te laten weten hoe het was gegaan. Ik had verwacht dat hij mij zou vertellen hoe groot de groep was, of de deelnemers betrokken waren, wat zijn ervaring was. Maar zijn reactie was totaal anders dan ik had verwacht, en verraste me compleet. In plaats van een verslag, kreeg ik een lijst met wat hij had aangepast, wat hij had weggelaten, gewijzigd, toegevoegd, vooraf en tijdens de workshop.
Huh? Wat?! Tijdens onze laatste afstemming had hij geen enkele opmerking of aanvulling. En nu dit? Die mail kwam hard binnen. En daar was-ie dan meteen… die venijnige stem in mijn hoofd: ‘Zie je wel. Je bakt er niks van. Je hebt het niet goed gedaan. Die workshop is een mislukking.’ Daar ging mijn zelfvertrouwen, en kwam onzekerheid om de hoek kijken.
Dus toen ik om 4:45 uur op de wekker keek, draaide mijn hoofd meteen op volle toeren om de spanning voor deze dag flink op te bouwen.
En dan, na de toiletgang en een halfslachtige poging tot verder slapen, komt er ineens een andere gedachte bij me op:
‘Heb je al gebeden, Regina? Heb je God al verteld wat er allemaal in je hoofd rondgaat? Hij weet het wel, maar heb je het Hem ook zelf verteld? Heb je Hem om hulp gevraagd?’ Ik draai me om, en fluister: ‘Heer… U weet het. Maar ik zeg het toch. Ik zie op tegen vandaag. Ik voel me onzeker. Alsof ik het niet kan. Alsof ik tekortschiet. Alsof het allemaal mislukt is.’
Na een paar minuten sta ik op. Slapen lukt toch niet meer. Er borrelt iets in me op, iets wat me richting mijn laptop trekt. Misschien moet ik de workshop nog even doornemen? En juist op dat moment komt er een lied in mijn hoofd op: ‘Sta op en schitter’, van Nathalie Wind.
Ik zet het op via Spotify. De woorden raken me:
Word je overgenomen door de twijfels aan jezelf?
Hoor je overal leugens en sta jij ze toch weer toe?
Zie je in iedereen schoonheid, maar alleen niet in jezelf?
Wil je van jezelf houden, maar weet je niet hoe?
Sta op en schitter,
Je bent het waard om gezien te zijn,
Sta op en schitter,
Wees niet bang en schijn.
Komt er geen eind aan de stem die zegt: je bent nooit goed genoeg?
Streef je altijd naar beter, maar blijf je imperfect?
Durf je nu te geloven: wie je bent is al genoeg?
Dat je schuld en tekorten voor altijd zijn bedekt?
Sta op en schitter,
Je bent het waard om gezien te zijn,
Sta op en schitter,
Wees niet bang en schijn.
Ik wil je hart vervullen met Mijn liefde elk moment,
Zodat je ziet hoe mooi en hoe waardevol je bent.
Sta op en schitter,
Je bent het waard om gezien te zijn,
Sta op en schitter,
Wees niet bang en schijn.
Het lied is precies dat wat ik weer even moet horen. Ik voel kracht en rust. Het helpt me om onzekerheid los te laten en weer naar mezelf kijken als Koningsdochter.
Ik bekijk de workshop opnieuw. Niet vanuit angst, maar met een heldere blik. Ik pas een paar dingen aan, daar waar ik voel dat het nog iets toevoegt. Daarna stap ik onder de douche en uit mijn kast kies ik bewust de meest fleurige blouse die ik kan vinden. Vandaag ga ik niet wegduiken. Vandaag ga ik schitteren!
En dat doe ik. De workshop gaat goed. De sfeer is open, er wordt gelachen, geluisterd, gedeeld. Ik voel me zeker, vol zelfvertrouwen sta ik daar.
Het lied blijft de hele dag in mijn hoofd. En telkens als die oude stem even op wil duiken, klinkt daar weer: ‘Sta op en schitter. Je bent het waard om gezien te zijn.’
Ik heb geschitterd. Niet omdat alles perfect was, maar omdat ik ben gemaakt om te schitteren, precies zoals ik ben.
We zijn allemaal gemaakt om te stralen.
Durf vandaag te schitteren!
Niet uit eigen kracht, maar omdat Hij zegt:
“Sta op en schitter!”