Het is al even geleden dat ik een blog heb geschreven. Ik begon met een mooi voornemen en beleefde er veel plezier aan. Het gaf ruimte om stil te staan bij wat God in mijn leven doet. Toch verdween het schrijven langzaam naar de achtergrond, door drukte, een opleiding, noem maar op.
In oktober gebeurde er iets. Ik kan het niet anders noemen dan dat God mij toen even op mijn schouder tikte en mijn aandacht vroeg. Dat moment ging niet zomaar voorbij. Het bleef in de maanden daarna doorwerken. Soms op de achtergrond, soms nadrukkelijk aanwezig. En nu, maanden later, merk ik dat ik er woorden aan wil geven en wil delen wat God in mijn leven aan het doen is.
Het begon met een uitnodiging van een kennis om mee te doen aan een workshop profetisch vlaggen. Dat had ik ooit eens uitgesproken, dat ik dat wel eens zou willen proberen. Dus ik gaf me op. Het bleek een verrassend mooie ervaring te zijn. Met vlaggen en dans de Heer aanbidden voelde bevrijdend en tegelijk spannend. Het was buiten mijn comfortzone, maar ook alsof ik iets deed wat dichter bij mijn bestemming lag.
Daar werd ik uitgenodigd om de zondag erna naar een dienst te komen waarin Willem Fiege voorging. Ik kende hem niet. Erik en ik besloten samen te gaan.
Die dienst heeft indruk gemaakt en de boodschap bleef hangen. Het ging over evangelisatie. Over waarom we moeten gaan delen over Jezus. Over Gods verlangen dat alle mensen Hem leren kennen. Over de opdracht van Jezus om te gaan en discipelen te maken. Over het feit dat waar je vol van bent, je mond van overloopt.
Tijdens die dienst merkte ik dat zijn woorden mijn raakten. Het voelde persoonlijk. Alsof de vraag niet algemeen in de ruimte hing, maar rechtstreeks aan mij werd gesteld: “Regina, aan wie vertel jij over Jezus?”
Ik heb vaker gebeden dat ik in Zijn voetsporen wil gaan. Dat ik Hem wil volgen. Maar eerlijk gezegd had ik evangeliseren daar niet zo concreet bij bedacht. Achteraf misschien wat naïef, want Jezus deed niet anders tijdens Zijn leven op aarde.
Ik geloof dat Jezus mijn Redder is, dat Hij mij nieuw leven heeft gegeven. Praat ik daar wel over? Ben ik daar wel werkelijk vol van? Als ik dat geweldig vind, dan wil ik dat toch ook delen met anderen? Die vraag liet me niet meer los.
In de week erna bleef het door mijn hoofd gaan. Er werd tijdens de dienst gesproken over de Soulwinners School. Een jaar van onderwijs en praktijk. Elke maand één avond onderwijs en één zaterdagmiddag op straat evangeliseren.
Mijn eerste reactie was terughoudend: dit is vast niet iets voor mij. Maar ergens voelde ik ook dat dit misschien juist wel een stap voor mij zou kunnen zijn. Ik heb getwijfeld. Erover gebeden. Het geprobeerd kleiner te maken. Tegelijk bleef die innerlijke overtuiging terugkomen: ik vind het spannend, maar deze opdracht geldt ook voor mij. Het gaat er niet om of ik het al kan, maar of ik bereid ben om te gaan en te leren.
Een week later heb ik me aangemeld. En bijna direct daarna begon een andere gedachte: ik kan me nog afmelden.
De school zou pas in januari starten. Er zat dus nog tijd tussen. In die maanden merkte ik hoe de spanning opliep. Twijfels kwamen boven. Is dit niet te radicaal? Past dit wel bij mij? Ik zocht naar uitwegen. Kan ik God niet gewoon blijven dienen zoals ik dat altijd heb gedaan?
Bovendien vertelde ik het aan niemand dat ik me had opgegeven. Uit angst. Uit schaamte. Om oordelen en meningen te vermijden. Maar ook om geen gezichtsverlies te lijden als ik toch zou besluiten om niet te gaan.
Ook speelde mee dat de school verbonden is aan Frontrunners. Ik hoorde om mij heen veel kritiek en er werd van alles over gezegd. Dat maakte me onzeker. Wat vond ik er eigenlijk zelf van? Eerlijk gezegd wist ik dat niet zo goed. En juist in het weekend vóór de eerste onderwijsavond kwam Frontrunners landelijk in het nieuws. Dat bracht opnieuw onrust. Het maakte mijn keuze ineens zwaarder en mijn twijfel groter.
Toch wist ik, ondanks alle twijfel en zenuwen: ik moet gaan. Ik geloof dat God mij hierin heeft aangesproken. Niet omdat ik zo moedig ben of zo geschikt. Maar misschien juist omdat Hij mij wil vormen en gebruiken. Vrijmoedigheid groeit niet vanzelf. En volgen begint soms met een kleine, concrete stap.
De gedachte dat ik me nog kon afmelden bleef, zelfs totdat ik in de auto zat op weg naar de eerste onderwijsavond. Wat een spanning voelde ik. Maar ik wist ook: als ik nu ga omdraaien en weer naar huis ga, is dat uit angst. En dat is niet wat ik wil. Ik wil gehoorzaam zijn. Al biddend en zingend ben ik naar Amersfoort gereden.
Dit is het begin van een geloofsreis. Een jaar waarin ik verlang om vrijmoediger te worden in het getuigen van wie Jezus voor mij is. En om anderen daar ook over te vertellen. Ik vertrouw erop dat waar God mij uitdaagt om te gaan, Hij mij ook zal vormen. Wat dat precies betekent, zal de komende tijd blijken.